خب ببینیم که اینبار بلاگفا تا کی دووم میاره این پستارو نگه داره. منکه بعد از کلی وقت مینویسم ولی نوشته های اون چند سالی که نوشتمو هم کامل پروند! امشب خواستم شروع کنم فقط واسه اینکه استارت این نوشتنه زده شه. دیروز سالگرد غیر رسمی (!) منو کوشا بود. رسمی اش هم ۵ روز قبلش شب سال نو بود رفتیم سینما بالاخره Sing رو دیدیم. کلی خندیدیم کلی خوش گذشت. جالب بود که اسم یکی از شخصیتای انیمیشن مینا بود. یه چند روزی بود میخواستم بشینم بنویسم تو سال جدید کارایی که میخوام بکنم چیاست و اینکه برنامه ی دقیق هرکدومو بریزم نشده بود. امروز رفتم Coupa Cafe خلوت کردم خیلی خوب بود. یک ساعت اول آهنگای به شدت خوبی گذاشته بود عجیب فاز خوبی شده بود. بعد که آهنگا تمام شد نشستم یکم ذهنمو سامون دادم برنامه هامو راستو ریس کردم. کوشا هم رفته بود SFO, پویا, یکی از ورودی جدیدای استنفورد که ویزاش دیر اومده بود رو بیاره. قرار بود بعدش ببرتش Trader Joe's تا ۶ اینا خرید بکنه و بعدش بیاد دنبال من. الان برام ۴۰ دقیقه راه Palo Alto تا SF کلی زیاده, دم مریم اینا گرم که موقعی که من از ایران اومدم ۲ ساعتو نیم کوبوندن از Merced

اینقد که من Anathema دوست دارمو صبح تا شب میگم چرا اینا تو آمریکا کنسرت ندارن, دیشب خواب دیدم اینجا کنسرت داشتن. یه کنسرت خودمونی. مثلا یه همچین حالتی بود که حتی فک کنم یکی از event های PSA(گروه ایرانیای استنفورد) بود بعد اینطوری شده بود که PSA دو تا event گذاشته بود که با هم از لحاظ زمانی تداخل داشتند و ملت اکثرا رفته بودن اون event بیخوده! منو کوشا و رامتینو چند نفر دیگه که یادم نیست کیا بودن رفته بودیم کنسرتو. کلا تو یه سالن متوسط, فقط دو ردیف اول صندلیا پر شده بود. اونم نصفه نیمه. بعد در این حد کنسرتش cozy بود که ما آهنگ میگفتیم اونا اجرا میکردن من دو تا از آهنگای محبوبم ازشون رو گفتم که بخونن. بعدشم رامتین یه آهنگ گفت خوندنو بعدشم تموم شد جمع کردن رفتن بعد دیگه اینکه دیشب خواب دیدم نیلوفر عروسی کرده! پریشب هم خواب دیدم آرمان با دوست دخترش عروسی کرده. خبریه آیا؟ امروز از ظهر تا همین الانا مشغول کار بودم. یه سری کارای اداری و خرید مونده بود که انجامشون حوصله میخواستو میشه گفت واسم سخت محسوب میشد. امروز همه شو انجام دادیم اصن اینقد خوب بود! کلی حس آرامش داد! اول از همه باید SSN

غزل شاکری گذاشته م شروع کردم به نوشتن امروز از اون روزا بود که من قاطی کرده بودم چند ساعت بی دلیل میخندیدم بعد یهو یه ربع کلافه میشدم کامل ردد این هفته های قبل از شروع جدی ترم که همه چی رو هواست گاهی کلافه م میکنه. دوست دارم یا کامل تعطیلات باشه یا کامل کار شروع شده باشه. این وسط مسطا که هنوز برنامه ی جدید رو غلتک نیافتاده یه جوریه الکی بهانه میگیرم شایدم یکم اینکه میدونم این ترم خیلی کار سنگین خواهد بود و الان از بیرون هی حجم کار میاد جلوی چشمم یه جوریم میکنه. وقتی بیافتم توش میبینم که همه چیز عالی پیش میره و اسون هندلش میکنم ولی از بیرون اینکه شروع نمیشه یکم برزخ طوره. امروز دلم از اون توپ نرما میخواست که فشارش میدی کلی نرمه ولی نمیترکه. رفتیم CVS یکی شو بخرم (فک کن آدم واسه این بره CVS ) دیدم علاوه بر توپ طرح خرسشو هم داره. منم خرسی رو برداشتم. بنفش. اسمشو هم گذاشتم "عباس جونکم". کوشا از عصر راه میره به عباس جونکم میخنده ولی عباس جونکم خیلی با جنبه است, هنوزم داره میخنده منم اینقد بازی کردم باهاش تو همین نصف روزی که داشتمش نصف دون دوناش خراب شده, شبیه جزامیا شده فک کنم حالا بدونم

زود تند سریع بگم برم بخوابم (عمرا اگه کمتر از نیم ساعت طول بکشه نوشنتش) امروز؟ دیروز؟ آها بذا بگم. چند وقتی بود که credit card جدید درخواست داده بودمو approved هم شده بودو هفته ی قبل از سفر LA فرستاده بودن خونه ی مرسد. ما هم یه چند باری خواستیم یه سر بریم اونطرفا هم من کارتو بردارم هم امتحان written رانندگی بدم (همون آیین خودمون) هی نشده بود. نشده بود که یعنی خدایی اصن حسش نبود دو ساعتو نیم بکوبیم بریم مرسد فقط واسه این دو تا کار. البته من مثلا میخواستم تو این تعطیلی ها کلا گواهینامه مو کامل بگیرمو اوایل ترم خوب تمرین کنم تا مرسدو دیگه خودم برونم برم بیام که خب واضحا توهمی بود ولی عب نداشت صرفا میخواستم که دیگه گواهینامه مو بگیرم که یه ID درست درمون داشته باشم نخوام هربار پاسپورت ببرم. مثلا میخوای تو مهمونی الکل بگیری صفحه اول شناسنامه نشون میدی حجاب مثه چی دلیل بعدی هم همین قضیه ی بانک بود. و اینکه ریحانه گفت اون با اینکه SSN اش وصل بوده هم این Bank of America برداشته حسابشو بسته حالا خوبه هیچ خدمات خاصیم نمیده و اینقد ادا اصول میاد واسه ایرانیا! همون باید برم wells fargo باز کنم را

امروز پنج شنبه است, یعنی کلاسای مرسد تمام شده و وقت برگشت به خونه ست. اومدم em-tea یه چایی boba بزنم بشینم تا christine و shagun بیان دنبالم برگردیم bay area. سرم داره میترکه, حالت تهوع دارم, این مدتم کم خوابیدم اصن یه حال معنوی بیخودی دارم الان که نگو یعنی ترکیب سینوزیت و هوای bay area یعنی زجر مرسدم همینطور... دلم بهونه ی کوشا رو هم میگیره. میخوام برگردم خونه خب حالا! این وسط نمیدونم چرا em-tea بوی آرد نخودچی میده از اون وقتاس که همه ی حواس من سوپر حساس شدن نمیدونم چیکار کنم به درو دیوار غر میزنم صبح قبل از کلاس رفتم حمام. کلی هم موهامو خشک کردم. بعدشم با Uber رفتم دانشگاه. بعد از کلاس هم یه راست برگشتم خونه. نمیدونم تو این دو ساعت دیگه سینوزیت عود کردن چی بود! سینوزیته دیگه... نمیفهمه. امکان نداره من یه روز حمام کنمو برم بیرون از خونه و سینوزیتم پدرمو در نیاره. میخواد تابستون باشه میخواد زمستون. موهامم که ماشالا حداقل نیم ساعت سشوار میکشم/میکنم/میزنم؟ خوبه, em-tea آهنگ خوب شروع کرد گذاشتن, حالم بهتر شد. یه advil هم خوردم داره اثر میکنه مثلا آخر این پستو ببینی احتمالا دارم قربون صد

یکم ایمیل اینامو سامون دادم اومدم اینو سریع بنویسم بعد برم سراغ paper ام که واسه meeting عه فردا باید تا حد خوبی روش کار کرده باشم. دروغ چرا این چند روز (و احتمالا تا یک هفته ی دیگه) خیلی حال و حوصله ندارم. تو این پست هم وقتو حسش نیست که راجع بهش بنویسم. شاید بعدا نوشتم, شایدم نه. امروز بالاخره این survey عه google interview ام رو پر کردم فرستادم. چند ماه پیش واسه summer inteship مصاحبه دادم باهاشون که رد هم شدم اتفاقا . کلا این google ای های mountain view خیلی آدمای مغرورین طبق تجربه. به ویژه هندیاشون(آره من نژاد پرستم اقا). شایدم چون هندی زیاد دارن و اکثریتشون مغرورن این حسو دارم من که هندیاشون بیشتر اینطورین. کلا صحبت کردن باهاشون اصولا حس خوبی نمیده به آدم. این interviewer های من هم یکیشون یکی از همینا بود, اون یکی یه خانمه بود تو google عه New York بود, خیلییی حرفه ای بود و هر لحظه از مصاحبه باهاشو لذت بردم مستقل از اینکه راجع به application ام چیز خوبی نوشته باشه یا نه. واقعا میدونست داره چیکار میکنه. خلاصه که خیلی شاکی بودم از این interviewer اولیه, دیگه امروز کم لطفی نکر

خیلی وقته ننوشتم. نه به خاطر این بوده که اینجا رو فراموش کرده بودم, نه اینکه کم حرف بوده برای نوشتن.

نوشتم I did my best,

cause I really did my best.

سه هفته ی تمامه که منتظرم...and who knows how much more I should wait

جمعه تولد هدی است. ۴ ام یه مهمونی گنده و مسخره ایرانی دعوتیم, از اینا که ملت تو آرایشو لباس عجق وجق غرقن. واقعا به جز این اخبار حرف دیگه ای برای گفتن ندارم تو این بازه :))

گمونم دارم سعی میکنم که انتظار خیلی تلخی نباشه. ولی خب انتظار انتظاره...